jotunheimvegen


Jotunheimvegen Geschiedenis Rendiervallen Valkenvallen Tol Maps: Jotunheimvegen Other roads E-mail Tel.: +47 997 46 990
	Geschiedenis

	Voor 1950 lag er geen weg tussen Bygdin en Skåbu, alleen een twee kilometer lang pad slingerde zich langs het Bygdinmeer richting Vinsteren. Een motorbootje - de 'Svalken' - vervoerde de melk van de ongeveer 40 boerderijen naar Vinsteren..
		Nieuwe wetgeving en ook de gestage inburgering van de auto, maakte dat de boot als vervoermiddel gaandeweg meer concurrentie kreeg. Ook de melkbedrijven en dorpen wilden een weg via Vinsteren. Aan het begin van de jaren vijftig begon men met de aanleg.
	De weg moest grote stukken moerasgrond overbruggen en op de drassigste stukken werden bundels berkenstammen neergelegd als dragers voor de bulldozers. Daarna werden kiezels uit de morenen in de omgeving en ander gemakkelijk beschikbaar verhardingsmateriaal over de berkenbundels gestrooid, zodat de weg berijdbaar werd voor lichte voertuigen.
		Toen de 'melkweg' langs Vinsteren eenmaal in Skåbu aansloot op de weg uit Slangen, kon men rechtstreeks van Skåbu naar Bygdin. De bergpas kreeg de naam Jotunheimvegen (de weg van het huis van de reus) en werd al gauw heel populair bij toeristen.
	Maar het was wel een dure zaak om de 45 km lange bergpas goed berijdbaar te houden. De tolinkomsten waren te gering om de uitgaven voor herstellingen te dekken na het voorjaarsgeweld van het smeltwater.
		Vandaar dat de weg tot 1987 in zo'n slechte staat verkeerde. Met verhoogde toltarieven en subsidies van particuliere instanties en de gemeenten Nord-Fron en Øystre Slidre Fjellstyre, werd de weg tussen '87 en '97 voor een bedrag van zo'n 1,25 miljoen euro opnieuw aangelegd.
	Momenteel wordt de exploitatie en het onderhoud van de weg bekostigd uit tolinkomsten. De laatste jaren maakten elk zomerseizoen gemiddeld 10.000 voertuigen gebruik van de pas - voor meer dan een kwart buitenlandse toeristen.